Entrevista a María Reimóndez!


Agosto 16th, 2012

 

1-Que significa para vostede a poesía?

A poesía é para min unha forma de estar na sociedade, de comunicarme e de transformar o que me rodea facendo que quen le reflexione sobre cousas que ao mellor pasan desapercibidas ou sobre cousas que simplemente a min me dan que pensar.

2-Algunha vez estivo sometida a prexuízos en relación coa lingua na que escribía os seus poemas?

Exactamente aos mesmos que calquera persoa galegofalante. Vivimos nunha sociedade na que por desgraza hai moitas persoas que cren que falar galego é unha cousa negativa, con eses argumentos de que “o galego non vale para nada”. Eu falo un par de linguas máis e sempre digo que non falaría ningunha se non falase primeiro a miña porque cando unha entende o valor da lingua propia non ten problema en comprender o valor das linguas alleas. No caso da escrita esas mesmas persoas pensan que hai que escribir en castelán porque “unha ten máis público”. Eu sempre lles contesto que eu vendo en Galicia tantos libros de poesía como a miña amiga Erín Moure que escribe en inglés en Canadá (e é unha das súas poetas máis prestixiosas). Todo iso son só prexuízos, sobre todo porque o importante é escribir para quen nos rodea, para falarlle ao resto do mundo existe algo marabilloso chamado tradución, que ademais é a miña profesión.

3-Sente especial afecto por algún poema en concreto? Se é así, poderíanos dicir a razón?

A verdade é que non son moito de ter cousas favoritas, en xeral, porque me gusta demasiado a diversidade. Pero se cadra teño especial afecto por un poema que escribín cando hai máis ou menos un ano nos deixou a miña tía Carmen, a quen me unía un vínculo moi especial. O poema pode lerse na miña páxina pública de facebook, pero por se acaso aquí volo mando:
(á miña Tita)
Non hai distancia máis longa
ca esta que nos separa
nin ismo
nin iato
nin pasarelas
poden facer
que volva chegar a ti.
Xa nunca máis dirás ao teléfono
“Ola Mariña”
nin aparecerás vestida coas cores
combinadas de sol e luz
falar das plantas que en Vigo
come a mosca
que non volveu dende que ti marchaches.
Mais eu négome a borrar o teu teléfono
e a fumigar na terraza,
non vaia ser
que a mosca traia o teu recordo.
Nas sabas enguedéllanse
avelaíñas sen sentido
e unha cae abrasada
de dentro da caldeira
sen ser quen de poderme dar
a túa mensaxe
se é que a iso viñan.
Pretendo penetrar cara o furado
negro
que no meu interior
marcan agora
perennes isoglosas
e hemisferios nos cales
hai un antes un despois
un estar e unha nada.
Frego os ollos dos últimos
e derradeiros días
miro a miña cara
para atopar nela os teus trazos
o meu corpo
nel tamén a enfermidade?
E en cada ollada,
en cada palabra
e en cada silencio
reafírmase
a única
e insalvable
-por sempre-
distancia.

4-Que sensación a dominou a primeira vez que viu publicado un dos seus poemas?                              

Para alguén que soñaba con ser escritora dende os seis anos pois obviamente foi unha emoción enorme. Lembro ver Moda galega no escaparate dunha libraría por primeira vez e parecerme absolutamente incrible telo conseguido.

5-Podería explicarnos a que se debe esa manía coas tendas galegas de roupa?

Iso da manía non sei eu como interpretalo, non son unha persoa nada maniática, máis ben ao contrario. O que pasa é que teño un certo sentido agudo para as cousas opresivas do día a día, unha teima con poñer en cuestión aquilo que se nos dá por sentado, sobre todo o que ten que ver coas ideas que a sociedade reproduce sobre “ser homes” e “ser mulleres”. As tendas de roupa representan un punto de intersección dunha serie de cuestións que resultan moi opresivas. Por unha banda, as expectativas sobre os corpos das mulleres (como temos que ser, de que tamaño, con que formas, etc), logo está o tema do consumo, que me preocupa moito porque producimos unha cantidade enorme de lixo, explotamos a millóns de persoas, moitas delas menores de idade, co mero feito de mercar roupa en certos sitios.

6-Sabemos que é a fundadora de Implicad@s no desenvolvemento, poderías falarnos dos seus poemas?

Certamente eu fundei a organización, pero agora xa é un ente independente de min. Recomendo a todo o mundo que visite a nosa páxina web e se informe (www.implicadas.com). O meu traballo na organización ten moito que ver co que comentaba na pregunta anterior, certamente.

7-Algunha vez alguén lle dixo que non valía para isto? Como reaccionou?

A primeira vez que fun a unha editorial da cal non vou dicir o nome porque xa non están as mesmas persoas no seu cadro de persoal, un señor editor comezou a dicirme que non podía escribir libros (tiñan interese en publicarme unha novela, pero insistían en que tiña que cambiala segundo o que vou contar agora) onde os homes tivesen papeis secundarios. Segundo el estaban “mal definidos”. A verdade é que saín moi desgustada non porque sentise que non valese para escribir senón porque me sentín fondamente insultada como autora e como muller. Aínda hai moitas persoas no mundo literario que consideran que que as mulleres escribamos sobre mulleres en particular é algo menor e irrelevante e que o ideal é que imitemos a escrita dos homes canónicos. A miña reacción é sempre seguir escribindo o que me apetece e me interesa. O número de persoas que len os meus libros demostran cada día que este señor estaba se cadra equivocado e que a sociedade precisa ler historias protagonizadas por mulleres escritas por mulleres e que se cadra os homes non teñen por que ter sempre o lugar central en todo.

8-Ten algún soño/obxectivo en mente que nos poida contar?

Son unha persoa bastante bule-bule, co cal sempre teño unha morea de proxectos. Neste momento alédame moito o traballo que estou facendo con Luís Tosar e a compañeira támil Kutti Revathi como codirectora do documental Cambia de papel, que fixemos para Implicadas. A medio prazo estou pensando en aprender algo de fotografía, algo no que ata hai pouco nunca pensara pero que está comezando a chamar a miña curiosidade.

9- Xa para rematar, gustaríalle dar algún consello ás futuras xeracións?

Non son moito de dar consellos pero se algo podo dicir á xente máis nova é que procuren desenvolver un espírito crítico e que non acepten simplemente as cousas que acontecen porque todas e cada unha de nós temos o poder para cambiar o que nos rodea, só que sempre tentan convencernos do contrario. É importante entender isto e logo dar un paso máis e traballarmos xuntas/os para conseguir unha sociedade mellor, hai unha morea de cousas nas que só podemos mellorar, dende a situación da lingua aos papeis de xénero. E todas elas empezan en nós!

 

date
 

Olvido…


Xuño 21st, 2012

Despois de tanto tempo,

chegou o día,

o día de deixar atrás un mal pasado,

de ignorar verbas dun conto xa rematado,

de facer fronte a unha dura realidade,

de esquecer un recordo que xa non ven a nada.

Ser débil,

seguir no chan coma un miserable farrapo,

crear un desprezo  xa propio,

reiterar o mar de bágoas,

indagar o por qué,

de que serve xa?

Agora,

xa nada diso importa…

Agora,

todo queda reducido

a un 0 á esquerda,

que co tempo

se esvaecerá nun olvido próximo,

ou quizáis,

non tan próximo,

pero á fin e ao cabo,

nun olvido.

date
 

Traballo sobre linguas 2: Última carta de Tymoteusz Król


Xuño 21st, 2012

Willamowice, Venres 28 de Decembro do 1946

Querido Flande:

Escribo esta carta como unha similitude de despedida do mundo, mais tamén de ti. Sei que agora non entenderías nada do que aquí escribo, mais espero que dentro duns anos así o fagas.

Gustaríame poder verte medrar, ver como chegas a ser un home espléndido capaz de formar unha familia en condicións e cun traballo axeitado para a túa capacidade intelectual.

Gustaríame poder apertarte entre os meus brazos durante unha eternidade. 

Gustaríanme tantas cousas que nunca chegarán a facerse realidade…

Poida que isto mo teña merecido, pero sabes que son acérrimo da nosa lingua, e se non fixese o que fixen iría en contra dos meus principios.

Quizáis isto non cho contara, mais creo que vai sendo horas de que che relate a miña historia co wimysoij ou wilamoian, como ti desexes.

Desde cativo fun ensinado en polaco. Polaco na escola, polaco cos amigos, polaco coa familia, polaco cos veciños… en definitiva, polaco ata na sopa. Pero sabes, había unha persoa que ás agochadas do mundo exterios me estaba aprendendo unha lingua, o vilamovian. Tsara, a miña avoa paterna, era unha das únicas que conservaba o vilamovian entre os seus coñecementos. Era unha das únicas excepcións que realmente o empregaba. 

Ninguén quería oír falar desa lingua considerada tabú, por iso, con admirables métodos, ela foi quen de propagala a través de min.

Sinceramente, non era que me gustase demasiado, mais simplemente por cumprirlle o gusto, cheguei a formarme nesa lingua practicamente descoñecida, e realmente prohibida.

O día que ela morreu, chorei os sete chorares, pero o que máis me pesou de todo foi que ese día non só morrera unha das persoas máis queridas por min, senón tamén unha lingua á que lle collera o gusto; porque, como xa ben dixen antes, era unha das poucas excepcións que a empregaban, entre as cales as outras tiñan medo de ser xulgadas pola sociedade do momento.

Antes de marchar do mundo, Tsara fixéramme prometerlle algo, promesa que consistía en non deixar desaparecer a lingua na que se criara dende nena. Para min xa morrera con ela, mais prometérallo, e puxen todos os meus principios a favor de recuperala. 

Pouco a pouco, con duro traballo, funa introducindo entre os amigos. Sempre resultei ser o rariño do grupo, así que un pouco máis non me importaba.

Despois de 15 anos conseguira un bo número de falantes do vilamoian, entre eles, meus pais. Costárame moito cumprir o desexo da avoa, mais loitei e estaba a conseguilo, xa que pasados 15 anos máis, a lingua xa era empregada por tal considerable número de falantes, que mesmo era usada por habitantes de comarcas veciñas. Pese a isto, sempre contou coa marxiñación case total na escrita.

Foron moitos os atrancos que se lle presentaron, pero agora xa estaba consolidada. Todos os esforzos deran o seu froito.

Tres anos despois, 13 de Decembro do 1939, pasada a 2ª Guerra Mundial, as autoridades comunistas locais, prohibiron o emprego desta lingua de fala coloquial. Escritores como Florian Biesik, do que pronto escoitarás falar na escola, tiveron que morderse a lingua e permanecer en silencio, tras escribir durante anos en vilamoian. Arzobispos como Józef Bilczewsk, tiveron que rezar en polaco, posto que o wimy foi prohibido en absolutamente todos os ámbitos.

Eu, seguidos de todos os meus principios, sempre me neguei a esta censura e, despois de todo o que me costara erguer a torre, xureime que, aínda que me levase á morte, xamais deixaría de falar no que quero.

Ás costas dos comunistas creei asociacións. Asociacións con seguidores do wimy.

1 ano despois, chegaches ti ao mundo. Sabes que durante estes anos que tes de vida, aínda que realmente non te deras moito de conta, sempre che falei en vilamoian. Se na escola aprendías a decir pai en polaco, na casa aprendíalo na lingua na que me ensinou Tsara. Túa nai sempre se mostrou indiferente aos meus desexos, pois dicía que xamais acadaría algún logro en relación á normalización da lingua, mais non era quen de desanimarme dos meus desexos. 

Desexaría poder continuar o meu labor de mestre, pero agora, desde o cárcere, tras ser arrestado fai exactamente 2 meses, e simplemente por empregar a miña lingua, véxoo algo complicado. 

Cando se percataron de que estivera levando a cabo principios contrarios ás ideoloxías comunistas, as cales trataban ao wimy como unha merda e derivado do alemán, cousa totalmente mentira, non dubidaron en poñerlle data á miña execución.

Ao parecer, a viaxe que túa nai che dixo que estaba a facer durante estes dous meses, para evitar a túa preocupación, vaise ter que prolongar un tempo máis.

5 días antes de abandonar a Terra quero pedirche algo.

Quero que cando teñas uso de razón, época na que espero que esta censura xa estea totalmente rematada, levantes as pedras, abras libros, pescudes entre a xente, todo sobre o wilamoian.

Quero que intentes extendela como eu o fixen, e non dubido en que o consigas. É o único que desexo que fagas por min. Recorda, fagas o que fagas, sempre estarei orgulloso de ti. 

E sen máis demora, ata sempre Flandes, teu pai

Tymoteusz Król

 

Despois de case 100 anos, esta foi a carta que chegou ás miñas mans do meu avó Tymoteusz Król, executado o 2 de xaneiro de 1947.

En 1956, a prohibición do emprego da lingua foi levantada e, como ben lle pedira antes da súa morte a Flandes, meu pai, este fixo todo o posible por erguer a torre que caera.

Agora, cumpríndose case un centenario destas datas, atópome entre 69 persoas máis que empregamos o vilamoian como lingua natal. Somos poucas, mais estou orgulloso de atoparme entre elas.

De todo isto, quérovos dicir que unha lingua, por moi minorizada ou desvalorizada que estea, non debe ser marxinada do mundo, xa que todos os idiomas proceden dunha lingua que anteriormente foi empregada por un reducido número de falantes.

Situacións coma a do wimy son polas que pasan multitude de linguas na actualidade. Atópanse ao abismo da extinción, loitan pola supervivencia, pero que máis tarde ou máis cedo xa non terán sentido.

A cultura mundial estase a perder, e todo grazas ao medo a usar linguas que consideramos que rebaixan a nosa dignidade.

É a túa decisión deixar que  sociedade te leve por un camiño imposto ou un creado polos teus propios principios.

 

date
 

Unha de poemas!!


Xuño 21st, 2012

Espertar, comer, durmir.

Durmir, comer, espertar.

Ela sempre fai o mesmo, día a día;

Sumida como está na incesante monotonía.

Xa non se permite  ter soños

Xa que, no seu mundo gris,

Acaban todos rotos.

Xa non se permite ter esperanzas

Xa que, na súa escura mente,

Acaban convertidas en nada.

Pero ela non sempre foi así.

Aínda recorda aqueles días

De frívola alegría

Onde os xogos e os sorrisos

Eran a súa vía de saída

Cara a un mundo mellor,

Cheo de pactos e promesas

Que duraban para sempre

E se facían eternas.

Pero agora os seus ollos verdes están vacíos,

Xa non se permiten aquel brillo

Que sinalaba tempos mellores

Onde non había caos, non había mortes.

Pero as guerras son así.

Ela sente que non serve para nada

Xa que, cada día,

A un ser querido lle arrebatan.

Xa non pode máis, non se atreve a mirar;

Non quere ver o caos que nunca vai rematar.

Antes parecíalle algo de película

Os berros, os disparos, as explosións

Son agora a banda sonora da súa vida.

Ela nunca fixo cousas malas,

Non merece semellantes represalias.

Pero o seu castigo

É a raza da humanidade.

Esa, que acabará co mundo

Coa súa crueldade.

date
 

Traballos sobre linguas 1: O irlandés!


Xuño 21st, 2012

Boas! O noso profesor de lingua mandounos facer un traballo sobre unha das distintas linguas que hai no mundo. Colgaremos ámbolos traballos para que lle botedes unha ollada. Aquí está o primeiro feito por Isabel Carmoega.

O irlandés!!

Boas, compañeiros!! Cando me enterei do traballo que ía ter que realizar, a miña cabeza foise inmediatamente ás Illas Británicas. A verdade é que sempre foi un lugar que me fascinou e xa tiña feito varios traballos sobre eles, así que non dubidei en volver a escollelos. Pero esta vez, quería que fose diferente. O obxetivo era falar dun idioma, dunha lingua que tivese algo de especial. Eu non quería falar do inglés. É unha lingua demasiado común, demasiado obvia, demasiado…algo. Eu quería falar dunha lingua con historia. E navegando e navegando, atopei o irlandés. Eu case nunca oíra falar dela, pero canto máis descubría mais me gustaba. Para empezar, entereime de que era unha lingua celta, como o galego; e que tamén sufriu varios períodos de opresión por parte doutra lingua maiorizada (no seu caso o inglés). Pero non me decidín ata que un mércores na clase de galego, coñecín a Yu Ming e a súa interesante historia.

Yu Ming é un home chinés que leva unha vida aburrida. Traballa nun súper aburrido, vive nunha casa aburrida e coñece xente aburrida. Farto da súa monotonía, decidiu facer unha viaxe e, por azar ou polo destino, tocoulle Irlanda. Así pois, Yu Ming foi a unha biblioteca e empezou a investigar sobre Irlanda. O primeiro que descubriu foi que a súa lingua oficial era o “Gaélico”. Entón Yu Ming empezou a estudar irlandés ata tal punto que era capaz de falalo fluidamente cando subiu ó avión. Pero non foi fácil. O irlandés, como Yu Ming descubriu (e como descubrín eu ó facer o traballo) é mais complexo do que en realidade parece. Seguro que a Yu Ming lle chamou a atención  os estraños grupos de consoantes e vogais que teñen. O alfabeto irlandés ten soamente 18 letras, das cales dez son vogais. Ademais, dependendo de con que vogal vaian, as consoantes soan dunha maneira ou de outra. Por exemplo, a letra T se vai con vogais delgadas (que son o e e o i) soa como ch. O mesmo lle ocorre á letra d, que se vai con vogais delgadas soa como y. Por non falar das súas complicadas construcións.  Se cando Yu Ming chega a Irlanda empeza a botar de menos China e quere dicir que está triste, deberá dicir que “a tristeza está sobre min”, é dicir, “Tá brón orm”. Incluso ser educados é complicado! Seguro que Yu Ming botará de menos o seu sinxelo “arigato”         (grazas para os que non saben chinés). En Irlanda deberá dicir “go raibh maith agat”, que nin tan sequera significa grazas, senón “que sexa bo en ti”.

Pero Yu Ming non se rendeu. El continuou estudando ata que por fin foi quen de dominar o irlandés perfectamente, así que colleu o primeiro avión que o levase á illa esmeralda e alá foi rumbo á súa nova vida. En canto Yu Ming baixou do avión, probablemente fose recibido (aparte de por unha incesante choiva) por un cartel que pon Fáilte (benvidos en irlandés) e probablemente sentise unha crecente emoción ao pasear polas rúas irlandesas e ver carteis bilingües anunciando tendas, rúas, pubs… Pero toda esta emoción acabouse ao chegar ao hotel e descubrir que ninguén fala irlandés. Un estudo realizado recentemente dinos que só o 3% da poboación fala irlandés, a pesar de que é unha lingua oficial e, polo tanto, estudase nas escolas. O irlandés só sobreviviu como lingua viva na costa occidental da illa, que foi para onde fuxiu dos colonizadores ingleses. A pesar de que se levou a cabo un gran proceso de renacemento cultural e movemento nacionalista durante os últimos cen anos, foi un traballo en van. É máis, Yu Ming viviu a situación extrema de que, cando foi ao hotel encargar un cuarto (e falou co recepcionista), este non lle entendeu unha palabra e creu que estaba a falar en chinés. Cabe sinalar que o recepcionista era australiano, pero esta situación tamén a viviu cando foi pedir un traballo a un bar próximo e o encargado non o entendeu tampouco.

Pero eu creo que todo isto cambiará. Cada certo tempo, en algún lugar do mundo, alguén espertarase e, igual que Yu Ming, decidirá cambiar a súa vida e irá tamén a parar a Irlanda. Ou ao mellor nin tan sequera visita o país, ao mellor simplemente oe unha historia que lle pasou ao primo do amigo do curmán do veciño de alguén relacionada co irlandés e el tamén sente curiosidade.  Ao mellor, a cousa sería distinta se en vez de Yu Ming a historia lle pasase a Luís Gómez (un galego que ten un traballo aburrido, vive nunha casa aburrida e coñece a xente aburrida). Se fose Luís quen estudase irlandés, seguro que lle resultaba máis sinxelo. Por que? Porque o irlandés e o galego son tan parecidos en determinadas cousas que é imposible non facer unha conexión. Se o irlandés e o galego botan unha ollada ao seu pasado, ambos verán aos celtas. Ademais, Luís descubriría que os irlandeses tamén responden con outra pregunta e que, ao igual que nós, teñen moitísimos ditos, refráns e frases feitas. O departamento de Folklore Irlandés da Universidade de Dublín ten arquivados máis de 100.000 contos, lendas ou mitos. Trátase da maior colección do seu tema á nivel internacional. E o mesmo ocorre cos refráns, que tamén hai uns cántos. Por exemplo “vostede nunca arará un campo dándolle voltas na súa mente” ou “a vella pipa da o fume máis doce” ou “se vostede non sabe a maneira, camiñe lentamente”. E isto é so un exemplo. Pero estou segura de que se un francés, un alemán ou un italiano se poñen a estudar irlandés tamén encontrarán milleiros de similitudes coa súa lingua. Porque así é como empeza todo. Cunha persoa disposta a cambiar o mundo. Con alguén ó que a súa cabeza lle di que non se conforme, que non o acepte todo sen protestar. E, mentres exista xente así, non o deades todo por feito, compañeiros!

date
 

Anuncios!


Xuño 8th, 2012

Pasamos unha páxina do xornal… publicidade. Encendemos o televisor… publicidade. Collemos unha revista mentras esperamos a que nos chamen no dentista… publicidade. Imos ao supermercado… publicidade. Que pasa non hai máis ca publicidade? – pensariades. Parece que non.

Os anuncios foron algo que desde que se deron de conta de que así se vendía máis, introducíronse coma unha praga. Pero o caso é que en vez de empregar un insecticida que acabe con eles, aínda lle damos máis razóns para que non desaparezan. Todo pola nosa conduta cada vez máis consumista.

Pero deixemos de lado o motivo polo cal están nas nosas vidas ou non e centrémonos nun aspecto en concreto, os prexuízos.

Certo que neles atopamos miles e miles de prexuízos presentados de maneira indirecta: que se a muller obxecto, que se o home como exemplo a seguir, que se a familia ideal… pero xa  apenas atopamos anuncios que nos digan que non debemos falar o galego.A sociedade foi evolucionando e con eles a publicidade.  Algúns recórdannos que é a nosa decisión deixar mergullarse no abismo do olvido a lingua ou protexela…

http://www.youtube.com/watch?v=Yt21eN_uW3k

… ou mesmo nos lembran que empregar o “maloserá” propiamente galego tampouco está tan mal!

http://www.youtube.com/watch?v=d9TSQr5n9Qo

date
 

Vos que credes? Seméllanse?


Xuño 8th, 2012

Quizais xa non vos lembredes da publicación da entrevista a Asisko Urmeneta, ou máis coñecido como un dos debuxantes de kukuxumuxu. Cando lle pedimos que nos mandase un debuxo no que non empregase máis ca 5 minutiños en facelo, non dubidou en dicir que si, e aquí está o resultado, presentado polo mesmo como ” Autocaricatura”. Deixovos unha foto súa para que verifiquedes as semellanzas!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

date
 

El


Xuño 8th, 2012

Vouvos contar unha historia. Esta historia comeza con alguén cansado de ser pequeno que pouco a pouco foi cambiando. Alguén farto de escoitar que non o conseguiría, que nunca sería ninguén, que nunca podería estar á altura. Pero xa se sabe o que se di: basta que che digan que non  para que unha forza interna te obrigue a facelo. Así que, co tempo, deuse de conta de que estaba só e de que se non movía un dedo por el, ninguén máis o ía facer. Porque os erros non se negan, asúmense. E a pesar de que sempre hai cousas que olvidaremos, esta non é unha delas. Así que levantouse e empezou a súa historia. Unha historia de superación, de loita e de ganas de conseguilo. Porque mandárano tantas veces a paseo que xa ía e volvía camiñando con estilo. Estivera na outra cara da moeda e sabía o que era a escuridade, a dor e a rabia froito dun silencio obrigado. Pero el insistía e, como ninguén lle dixo que era imposible, conseguiuno. Agora xa é un dos grandes, o camiño xa está chegando á súa fin. Xa pode dicir que o conseguiu. Pero sabe que os obstáculos non remataron, que sempre haberá outra loita. Aínda que el é listo, sabe as xogadas que se empregan nesta partida e sabe que o rei nunca perde a súa cabeza. Pero iso non significa que non se lle poida arrebatar a coroa. E por iso o quero. Por iso o emprego. De quen falo? Do galego…

date
 

Nomes galegos


Abril 18th, 2012

Boaaaas!!! O noso super profesor de galego deunos unha ficha cun exercicio que consistía en poñer os nosos nomes favoritos en galego. Aquí volos deixamos:

NENO

  • Álvaro: xermánico, moi atento.
  • Daniel: hebreo, Deus é o meu xuíz.
  • Diego: o que engana
  • Hugo: Xermano, intelixente, bo sentido
  • Mateo: hebreo, variante de Matías.
  • Roi: Xermano, rico en gloria
  • Xián: Latín, xentilicio da familia Iulia
  • Xurxo: grego, que traballa a terra

NENA:

  • Alexandra: grego, muller defensora, protectora
  • Belinda: Xermánico, defensa do guerreiro
  • Catalina: pura, inmaculada, graciosa
  • Diana: divina, celeste, luminosa
  • Inés: grego, pura, costa
  • Iris: grego, anunciadora, mensaxeira
  • Lúa: latín, lúa
  • Saleta: Francés, topónimo desta localidade
  • Valeria: sa, forte
  • Zaida: árabe, a que medra, desenvolvida
date
 

Chave para saír da crise!!


Marzo 25th, 2012

Boas! En efecto, listes ben. O noso blog ten a chave para saír da crise. Sabedes cal é? As orquestras. Un recente artículo publicado no xornal Faro de Vigo informaba que as orquestras que actúan nas populares festas que se celebran en toda a xeografía galega, principalmente en verán, producen unha facturación anual oficial en 26.2 millóns de euros e cerca de 4.000 empregados. Á primeira cifra habería que engadirlle outros dous millóns de euros correspondentes ás actuacións realizadas en salas de festas ou fóra de Galicia.

Estes datos foron sacados do traballo de investigación “Do palco ó escenario”, elaborado no 2010 polo equipo de traballo Canal Campus da Universidade de Santiago de Compostela.

Naturalmente, estou segura de que sabedes de moitos nomes de orquestras e, se tivésemos que analizalas todas, faríame vella diante do meu ordenador, así que centrareime nas extra populares París de Noia e Panorama. Estas orquestras acaparan o maior número de actuacións, xuntándose con mais de duascentas ó ano, chegando a cobrar 18.000 euros en tempada alta.

¿E que me decides dos pobos? Estou segura de que no voso pobo se celebran varias festas con varias orquestras tamén. E seguro que lle escoitastes a moita xente o de que con unha era de abondo. Pois ben, a xente que afirma iso, se vivira en Rianxo volveríase tola. Digo isto porque na festa da Virxe de Guadalupe houbo 15 orquestras e vinte e dúas actuacións.

Conclusión: Unha vez máis, os galegos volvimos a saírnos do previsto. Xa que, hai algún outro sitio en España onde o seu maior negocio é pasalo ben?

date